Şakuriparalı Dokumacı Kadınlar adlı makalemizi severek okuyacağınızı umuyoruz.
Aslen Delhili tekstil tasarımcısı Rema Kumar’ın Assam’ın geleneksel dokumacılarıyla ilham veren iş birliğini keşfedin!
Rema Kumar, geçen sene Şakuripara’da (Shakuripara) bir hafta geçirdiğinde onu etkileyen şey Sonapur’un ücra köyü Assam’daki kadınların davranışlarıydı.
Mişing (Mishing) kabilesindeki kadınlar için dokumacılık, sıradan ev işlerinden yalnızca biriydi. Çennai’de kendi ismini taşıyan markayı tanıttığı bir sergide “Her evde bir dokumacı tezgahı var. Ancak kadınlar, dokumacılığa hava durumu (şiddetli yağış ve seller), ev içi yorucu işler ve köy (topluluk) etkinliklerine aktif katılım gibi birçok faktör kadar zaman ayırmıyor” dedi.
Kumar, bu kabilelerle çalışmak için son 16 yıldır bu bölgede dokumacılığı desteklemeye yönelik çalışan kâr amacı gütmeyen bir kuruluş olan Mulberry tarafından görevlendirilmişti. Kumar, şunu belirtiyor:
Bu kabile topluluğunun dokumacılık geleneği eşsiz. Yavaş yavaş nesli tükeniyor. Dokumalarının güzelliği ise elektrikli dokuma tezgahlarında aynılarının yapılmasının imkansızlığı.
Topluluk, birlik oluyor ve yılda 13 festival kutluyor. Bu, kısmen dokumacılığın arka plana atılmasının bir nedenidir. Uyumlu çabalar ile bu sanat korunabilir.
Bu toplulukta, usta dokumacı olan en yaşlı kadın, birliğin gücü hakkında şarkılar söyleyerek diğerlerinin motivasyonunu sürdürüyor. Gözlemlediğim kadarıyla onların güçlü, neşeli ve dayanıklı olduklarını düşünüyorum. Ama keşke bu dokuma tezgahında günde birkaç saat zaman geçirebilseler ve böylece bu özgün sanat formu korunabilse.
Geleneksel olarak sadece Mekhela sador (mekhla chador), yani iki parçalı ipekten bir kıyafet dokuyorlar. Mulberry gibi ajanslar, onları dokumalarını sariye uyarlamaları için eğitmeye çalışıyor. Sadece ipek (muga veya eri) dokudukları için eğitim, pamuk ipliği kullanımını sağlamak için veriliyor.
Bugünlerde, Şakuripara kadınları, Fab India ve birkaç başka marka için pamuklu kumaş dokuyorlar. Rema Kumar, şöyle devam ediyor:
Bir sipariş alındığında onlara pamuk ipliği tedarik edilip veriliyor. Tasarım müdahalesi ve yenilikçi fikirler sağlanıyor. Ayrıca, doğal boyama ve keten dokuma için de onlara eğitim veriyoruz. Usta dokumacı ilk örneği çıkarıyor ve sonra bu, daha fazla üretim için köydeki diğer kadınlara aktarılıyor.
Tasarımcıların müdahalesi, sadece dokumanın sarilere uyarlanması ve pamuk kullanımı ile sınırlandırılıyor. Motifler, geleneksel geometrik çiçeklerdir: ilk olarak grafiklere dönüştürülür ve ardından fazladan atkıya çevrilirler. Bu, neredeyse tezgâhta nangal ve çekme yayı yardımıyla yapılan nakışa benziyor.
Kumar, Şakuripara’nın geometrik motiflerine doğru doğal olarak çekildiğini söylüyor. “Onların alışkın olduğu bej, turuncu, kırmızı gibi geleneksel renkler yerine ben, faklı bir renk şeması tanıttım,” diyor ve ilave ediyor:
Klasik kırık beyaz, klasik siyah, pembe, fuşya, turuncu ve sarı, sarilerin örnekleri için kullandığımız renk şemaları. Onlara, içlerinden birini kumaşla örterek sarinin nasıl göründüğünü bile göstermek zorunda kaldım.
Dokumaları sariye dönüştürmek için köyün 5 usta dokumacısıyla çalıştığını söylüyor. Şu an, örnek çıkarma aşamasında.
Sözlerini şöyle sürdürüyor:
Bu kadınların hayat tarzı, dokudukları kumaşlar kadar güzel.
Tezgahlar, arka bahçede, açık alanda duruyor. Etrafı sığırlarla çevrili kadınlar, öğleden sonra rahatlamak için dokuma yapıyor, şarkı söylüyor ve birbirleriyle dedikodu yapıyorlar.
Topluluk, dokumacılığın alternatif bir meslek dalı yönüyle başka bir gelir kaynağı olarak kabul edilmesi fikrine açık olsalar bile ev içi sorumluluklar ve aile baskısı, onları bundan alıkoyuyor. Ama bu durumun gelecek yıllarda gittikçe gelişeceği ümit ediliyor.
Kumar’ın isimlendirdiği gibi Karbi koleksiyonu önümüzdeki yaz piyasaya sürülecek.
Kaynak: https://www.thehindu.com/society/the-women-weavers-of-shakuripara/article24615833.ece
Çeviren: Yalçın Ceylanoğlu
HER HAKKI MAHFUZDUR.