Muz Atıklarından Yakıt Elde Edilmesi adlı makalemizi severek okuyacağınızı umuyoruz.
Nottingham Üniversitesi’ndeki bilim adamları, yakıt üretiminde muz atıklarından yararlanmanın yollarını arıyorlar ve muz briketleri yapmanın basit yöntemlerini geliştiriyorlar.
Muz briketleri, yemek pişirme ve ısınma amaçlı yakılabilir ve boydan boya tüm Afrika’da kullanılabilir.
Ruanda’da, muz, devamlı üretilen bir üründür. Meyvesi, çiğ yenmesinin, yağda ve fırında kızartılmasının yanında, muz birası ve şarabı yapımında kullanılır.
Her yıl, yaklaşık 2 milyon ton yetiştirilmekle beraber, meyvesi, oluşan bitkinin sadece çok küçük bir kısmını meydana getirmektedir. Geriye kalan kısımları – kabukları, yaprakları ve gövdeleri -, atık olarak çürümeye bırakılmaktadır.
Mühendislik Fakültesinde doktora öğrencisi olan Joel Chaney, en az alet ve teknoloji kullanarak briket yapmanın bir yöntemini geliştirmiştir ve bundan tüm Afrika’daki toplumlar yararlanabilecektir.
İlk olarak, muz kabukları ve yaprakları, elle kullanılan bir ev kıyma makinesinde hamur haline gelene kadar ezilir. Bu hamur, işlenebilir bir maddeye dönüştürülmesi amacıyla talaşla karıştırılır. Ruanda’da ise bu, güneşte kurutulmuş muz gövdeleri ile karıştırılmakta ve böylece, tüm muz bitkisinin kullanılması sağlanmaktadır.
Daha sonra, hamur karışımı, briket şekilleri halinde sıkıştırılır ve bir fırında 105°C’de bırakılır. Yine, Afrika’da, yakacak, birkaç gün güneşte kurutulmaya bırakılır.
Kurutulduktan sonra, briketler, ideal bir yakıt haline gelir ve pişirmeye uygun halde tutarlı sabit bir ısıyla yanar. Joel, bunu, bizzat rağbet edilen bir Gana yemeği olan ve olgun muz ile börülceden yapılan “Kıpkızıl”a (red-red) benzer biçimde yağda kızarmış muz parçalarını pişirirken denemiştir.
Joel, “Gelişen dünyada, yakacak odun büyük bir sorundur”, diye belirtmiş ve şöyle devam etmiştir:
Her yıl, büyük arazi alanları ormansızlaştırılmakta ve bu da arazinin erozyona uğramasına neden olmaktadır. İnsanlar, yemek pişirmek ve ısınmak için yakacağa ihtiyaç duymakta ancak gaz gibi daha pahalı olan türlerini satın alamamaktadırlar.
Çevreye zarar vermesinin yanında edinilmesi de epey zaman alıcıdır. Kadınlar, günlerinin 4-5 saatini sadece yakacak odun toplayarak geçirebilirler. Eğer farklı bir yakacak bulunabilirse, bu zamanı başka şeylerle, hatta gelir kazanarak geçirebileceklerdir.
Atıkların yakacak yapmakta kullanılması, sürdürülebilir gelişimin anahtarıdır ve bu yöntem, tüm Afrika’ya kolayca aktarılabilir.
Joel’in şefi, Mühendislik Fakültesi Doçenti, Dr. Mike Clifford, Tibet sığırı yünü, geri dönüştürülmüş kağıt paralar, atık karton ve Etiyopya bitkilerinde bulunan doğal bir reçine olan Vernonia yağı (Vernonia gamalensis‘in tohumlarından elde edilir) dahil sayısız sürdürülebilir madde ve teknoloji üzerinde çalışmaktadır.
Mike Clifford, şunu söylemiştir:
Joel’in biyokütle hakkındaki çalışması çok ilginç. Her türden atığı, yakıt haline dönüştürebiliyoruz ve farklı madde karışımlarının ne kadar iyi yanacağını tahmin edebiliyoruz. Evimde, açık havada, barbekümde muz briketlerini deneyebileceğim güneşli bir havayı dört gözle bekliyorum.
Kaynakça: http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/8044092.stm
Çeviren: Yalçın Ceylanoğlu
HER HAKKI MAHFUZDUR.